Beklimming Mont Blanc

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat onze toermaatjes zijn omgekeerd op het point of no return. Wolfgang, die tot nu toe de gangmaker was krijgt een hongerdip. Rob zegt al uren niets meer en heeft barstende koppijn. Ons tempo is inmiddels gedegradeerd tot slowmotion. Zelf ben ik misselijk van de laatste bar die niet meer wil verteren. Mijn gordel is tijdens de klim wat ruimer gaan zitten en zakt telkens op mijn kont, de energie ontbreekt om hem strakker te zetten. Bij iedere “spitskehre” leunen we zwijgend enkele minuten op onze stokken. Telkens denk ik de top te zien maar hoe hoger ik kom hoe verder die weg is. Er komen gedachten op in mijn hoofd die ik tot nu toe kon onderdrukken: waarom wil ik perse de Mont Blanc top bereiken? Wat heb ik te bewijzen?

De Mont Blanc stond al geruime tijd op mijn verlanglijstje. Natuurlijk, Chamonix biedt alles wat je voor je Backcountry trips nodig hebt, maar bij ieder camp in Chamonix heb ik de drang om op het dak van de Alpen te staan. Met board uiteraard, want de beloning is 2500 hoogte meters afdalen door ruig vergletsjert terrein. Deze trip dient een hoger doel, het is een test voor een latere expeditie naar de Muztagh Ata in China. Ik heb me dan ook goed voorbereid ondanks de indianen verhalen dat in de zomer massa’s toeristen in shorts en slippers naar boven lopen.

De tweede week mei is perfect voor onze trip. De beklimming is in de winter niet te doen, terwijl het in de zomer erg druk is en een boardafdaling niet mogelijk is. Zelf heb ik net twee weken gegidst in Riksgränsen (Zweeds Lapland), waarna ik in Val Thorens de drukte ontvlucht door backcountry-clinics te geven tijdens de Dutch Snowweek. Hier ontmoet ik Arjan, Ron en Rob, mijn Mont Blanc maatjes. Naast gewenning aan de hoogte staan ook wat testwerk op het programma: materiaal, conditie, techniek, teamwork, discipline, etc. Door het slechte zicht zijn we aangewezen op kaart, kompas en hoogtemeter tijdens de eerste tour. Ron kan het tempo niet volgen waarna hij het spoor bijster raakt. Ik heb hem wel in de gaten gehouden en na wat akoestische signalen ziet hij ons. De fouten die nu gemaakt worden mogen straks niet  meer voorkomen. We gaan straks met gespecialiseerde berggidsen de top beklimmen, als gids is de Mt. Blanc voor mij een maatje te groot.

Zondag
Met dik zuurstofrijk bloed vertrekken Arjan en ik zaterdagmiddag richting Chamonix. We kunnen gelijk bij het avondeten aanschuiven in Gite de Belvedère, onze vaste stek in Argentiere. Rob en Ron volgen even later. Zondag staat de eerste tocht gepland in Grands Montets. Ook deze test neem ik voor mijn rekening. Morgen komen Wolfgang en Lars die ons naar de Mont Blanc begeleiden en ik wil de groep goed voorbereid hebben. Ron heeft zijn materiaal nog niet in orde en dus moeten we eerst naar de skishop. In de loop van de ochtend komen we aan op het middenstation. Gezien de drukte besluiten we eerst hier te freeriden alvorens we de top gaan doen. Met de Bochard omhoog, een kleine traverse en je kunt prima onverspoord rijden. De rotsige traverse blijkt een onoverbrugbare hindernis voor enkelen. Ik begin serieus te twijfelen aan de haalbaarheid van de Mont Blanc voor hen. Na nog wat met de stijgijzers gestoeid te hebben op de top dalen we via de oostkant af naar beneden. Een erg mooie tour met goede sneeuw.

Maandag
Maandagochtend komen Wolfgang, vaste gids bij Ripstar, en Lars, lokale gids. De planning wordt doorgenomen; we laten de gewone toeristenroute via Grands Mulets voor wat ie is en gaan voor de route via Mont Blanc du Tacul en Mont Maudit (vervloekte berg). Het voordeel is dat we vanuit een toffe hut ( Cosmique) starten en een rustige, technisch interessantere route nemen. Het nadeel is dat we op grotere hoogte slapen, drie bergen moeten bedwingen en dus veel tijd nodig hebben, bovendien lijken de spleten onoverbrugbaar. Het weer is vandaag weliswaar mooi, maar is voor morgen slecht voorspeld. We besluiten een dag later naar de Cosmique hut te gaan en woensdag de top te beklimmen, daar de vooruizichten voor die dag gunstig zijn. We moeten dan wel in een keer afdalen om weer op tijd naar nl te vertrekken. Dat betekent dus dat er vandaag tijd is om de Vallee Blanche te rijden.
 
Na een bakkie in chamonix pakken we de Aiguille du Midi. Een paar honderd meter onder de top zien we onder de gondel een skiër vastgeplakt tegen de noordwand. Hij is alleen en probeert de via 60 graden steile sneeuwvelden en verticale rotspartijen met een combinatie van abseilen en omspringen af te dalen. Één fout is dodelijk. Hij is de eerste dit jaar en blijkt toevallig één van de skiërs te zijn die in Belvedère werken.
Nu is het onze beurt! De Vallee Blanche bereik je normaal via de graat die je gezekerd afloopt. Wolfgang, Rob en ik kiezen voor de afdaling per board/ski. De ijzige 50 graden flank is met volle bepakking een flinke uitdaging, maar we komen heelhuids beneden. Vervolgens rijden we de enorme gletsjer  tong naar beneden. Een goed alternatief hoewel ik deze afdaling al vele malen heb gedaan. Toch maakt deze gletsjer indruk met z’n enorme barsten. Het ijs glijdt op sommige plekken jaarlijks wel 100m af, waardoor dagelijks nieuwe spleten ontstaan. Het laatste stuk hiken we en gaan met het toeristentreintje richting dal. Ik zie erg mooie treeruns, maar er ligt nu niet meer genoeg sneeuw. Ik voel me fit voor het echte werk.

Dinsdag.
Zoals voorspeld is het bewolkt vandaag. We checken nog een keer het weerbericht voor morgen en laten onze plannen weten in Belvedère. Kans op zon is 100%, dus we vertrekken richting Chamonix. Haast hebben we niet; via de Aiguille du Midi ben je in no time bij de Cosmique hut op 3593m. Vandaag staat dan ook in het teken van rust. Wolfgang en ik bepalen de groepsindeling. Wolfgang heeft de leiding over Rob en mij. Lars neemt Ron en Arjen mee. Nog een laatste check van alle benodigde spullen: stijgijzers, telescoopstokken, sneeuwschoenen, klimgordel, (schroef)karabijnen, prusiktouwtjes, ijshouweel, pieper, schep, sonde, eten, drinken, enzovoort. Ik bied aan een extra bivakzak, navigatie, en first aid mee te nemen. Wolfgang neemt het touw. We oefenen nog een keer het wisselen van de materialen en pakken de rugzak efficiënt in, met de wisselmaterialen op de buitenkant. Oef.. ik heb niets teveel mee maar toch is het gewicht aanzienlijk. 
Vervolgens spreken we de te volgen strategie en route door:
Ontbijt                          03.00 uur
Vertrek                         04.00 uur
Eerste stop op 4050 m.   07.00 uur
Tweede stop op 4400 m 09.00 uur
Mont Blanc op 4808 m.   12.00 uur
Aiguille du Midi 2310 m.   15.30 uur

De Cosmique hut zit behoorlijk vol, het lijkt wel of iedereen weet dat morgen een goede dag gaat worden. Het waait nu nog sterk, waardoor vooral het eerste gedeelte van de route vol sneeuw licht. We besluiten achter de franse legergidsen, die al eerder vertrekken, aan te lopen om niet meteen te hoeven sporen. We eten vroeg en er staat konijnenbout op het menu. Ik drink alvast een liter water extra want je verliest in je slaap al veel vocht door de hoogte. Om 19.00 uur liggen we al op bed. Nog even smsen naar het thuisfront en ik sluit m’n ogen. Er wordt flink gezaagd  op de zaal met 20 man en ik kan de slaap maar moeilijk vatten. Om 2.30 uur gaan de eerste wekkers. Hoofdlampen(petzels) worden aangezet en er wordt flink gerommeld. Ik ben klaarwakker. Even later staan we ook op en proppen ons vol met het ontbijt. Nog één litertje water drinken en ik ben er klaar voor. Mijn hartslag is hoog en ik weet niet of het alleen van de hoogte komt, een beetje opwinding heb ik wel. In de kleedruimte is het een drukke bedoening en het duurt even voor ik al m’n spullen bij elkaar heb.

Piepercheck, 04.00 uur, lets go! Het eerste stuk dalen we tot 3500 m. Het is behoorlijk koud en de hemel barst van de sterren. Voor ons zijn al een aantal klimmers op pad en vormen op de eerst helling een zigzagspoor van lichtjes. Na ca. 2 uur komen we in diepe triebschnee en met de sneeuwschoenen hebben we geen grip meer. Er zit niets anders op dan op de softboots verder te gaan. Board, pickel, sneeuwschoenen en ijzers dragen we met de rest van de spullen op de rug. We passeren een hoop klimmers die wat later wisselen. De leger-berggeiten kiezen een ongelukkige traverse en wij besluiten onze eigen weg te gaan. Wolfgang vindt de juiste doorgang in dit steile terrein en even later bereiken we het Tacul plateau op 4050 m. Pauze. Nadat we wat gedronken en gegeten hebben arriveren Lars, Ron en Arjen. Ze liggen nog goed op schema, maar aan de gezichten te zien heeft dit deel toch wel wat krachten gevergd.

We gaan weer op pad, dit keer met stijgijzers en pickel want het is hier behoorlijk afgeblazen. Na een lange traverse begint het flink steil te worden. Er lopen nog enkele touwgroepen voor ons. Er zijn zoveel dwarsspleten, dat een doorgang niet mogelijk lijkt. Ik heb zo’n vermoeden waarom dit de”vervloekte berg” word genoemd…
  De eerste groep heeft gekozen voor de  oostelijke doorgang, maar het is ons snel duidelijk,dat dit geen optie is en we traverseren in westelijke richting. Uiteindelijk stuiten we op een spleet met een verticale ijsmuur. Alleen een gids uit Verbier is ons voor. We besluiten even te wachten en ik werk enkele bevroren sultana’s naar binnen. Ik zie de twijfel in Wolfgang z’n ogen en begin zelf de discussie. Ik voel me nog steeds goed en zie niet op tegen een stuk ijsklimmen. Ook Rob voelt zich fit. Dit is het cruciale punt; na deze ijswand is omkeren geen optie meer. De Verbiergids begint met voorklimmen over de spleet en meestert de steile wand, applaus! Hij hijgt als een bronstig paard en weet zich op de 55 graden wand na zo’n 5 meter te zekeren. Zijn gast klimt na. Wolfgang overlegt met Lars. Gezamenlijk besluiten Lars, Arjen en Ron als zo velen om te keren, dit is een verstandig besluit.

Als tweede klimt Wolfgang een touwlengte voor. Ik volg en uiterst geconcentreerd sla ik mij ijsbijl vast in het ijs, mijn voeten volgen een voor een. In flow klim ik omhoog. Kicken, hier doe je het voor! Rob volgt en zo klimmen we drie touwlengtes tot aan de graat. Ook wij hijgen van inspanning, praten is verspilde energie. We dalen een stuk af en in de traverse laat de Verbiergids ons voor. Hij complimenteert ons en ik realiseer me plotseling dat het best bijzonder is om met je complete boarduitrusting op je rug de Mt. Blanc te beklimmen via deze route. We zijn er nog niet en de traverse is verraderlijk ijzig. Het ijs is te hard om je pickel in te rammen. We lopen nog steeds aan het touw en ik hak mijn ijzers geconcentreerd in het ijs. Ik betwijfel of we een val van een van ons kunnen houden. De traverse duurt eeuwig en ik begin voor het eerst de vermoeidheid te voelen.
We arriveren bij de voet van de laatste berg en houden 10 minuten pauze. Eindelijk kunnen we van het touw, wat een bevrijding! Ik ben rillerig en trek m’n shell aan. Ik prop nog een bevroren bar naar binnen en lurk aan m’n bidon die al ijsblokjes begint te vertonen.

 We gaan verder met stijgijzers en telescoopstokken; de laatste klim moet  technisch niet moeilijk zijn. Ik ben misselijk en Rob heeft hoofdpijn. De laatste 400 meter zal voornamelijk zuurstofgebrek ons parten spelen. Onverwacht moeten we toch nog een afgeblazen steile traverse maken. Met een karabijn haken we de stokken aan de gordel en proberen de pickel van de rugzak te wurmen. Wat voel ik me onhandig. De traverse blijkt het gevaarlijkste deel van de toer. Een val betekend minimaal 400 meter de diepte in. Gelukkig vlakt de helling af en we maken een U-turn naar links, waar ik de top denk te zien. Het kan niet meer lang duren.
Dwangmatig focus ik me op mijn voetstappen en begin te tellen…
  Ik ben de tel al lang kwijt als de witte berg begint af te vlakken. Ik kijk om me heen; dit is toch echt het hoogste punt van de Mont Blanc: 4808 meter, WE’VE MADE IT.

Het is iets over één, een uur later dan gepland. Ik feliciteer Rob en Wolfgang en probeer iets van het fantastische panorama in me op te nemen. De gids uit Verbier zie ik in de verte aankomen, de rest lijkt op kansloze afstand van de top. We blijken de eerste te zijn die via deze route op de top staan de vermoeidheid wint het en ik zak neer op Rob’s rugzak. Rob zit op een ijsklomp en probeert zijn tintelende vingers weer tot leven te krijgen. Terwijl wij voor pampus liggen checked Wolfgang de afdaling. Hij heeft haast, de hoogte vreet aan zijn conditie. Mijn voornemens om mijn moeder te bellen die jarig is vandaag worden vergeten evenals die van Rob om foto’s te maken. Ondanks het mooie weer is het guur boven en ik heb het koud. Na enkele minuten breken we op en dalen af via de standaard route richting de Vallot bivak. De rug is flink afgeblazen en is een grote ijsplaat. Gelukkig kunnen we in de oude uitgetrapte sporen ongezekerd afdalen. Het board stoot af en toe irritant tegen mijn knieholte. Na 200 hoogtemeters daling besluit ik mijn board onder te binden. Op het moment dat ik mijn stijgijzers losmaak stroomt er weer bloed door mijn voeten en ik realiseer me dat ze de hele tijd te strak hebben gezeten. Het hele ritueel duurt erg lang, je wordt super onhandig onder invloed van hoogte.

 Rob en Wolfgang hebben inmiddels ook hun materiaal gewisseld en we dalen af op glimmend ijs. Niet lekker met pap in je benen. Het klinkt misschien gek maar we zeggen nog steeds niets tegen elkaar. Voorbij de Vallot bivak wordt de sneeuw iets beter. Ik probeer energie te sparen door rechtop te boarden en niet veel bochten te maken, het gewicht van de rugzak voelt als lood. Ik lijk wel een beginner… Toch weten we nog redelijk snel af te dalen tot zo’n 4000 meter. De sneeuw is hier stukken beter en voor het eerst praten we weer met elkaar(!). Wolfgang heeft weer kleur op zijn wangen en skiet als een jecco door de poeder. Rob en ik doen het iets rustiger aan. Ik begin wat meer oog te krijgen voor de omgeving: wat een brute gletsjer, wat een geweldig uitzicht! De route lijkt onmogelijk, maar steeds weten we weer doorgangen te vinden. De poeder is geweldig maar hard knallen is er niet bij. De gapende spleten vergen uiterste concentratie. Gelukkig kan ik weer helder denken! Wolfgang heeft het touw en rijdt nu als laatste. Ik begin weer wat lekkerder te rijden en trek spray aan spray, jiihaa!

We zien de Grand Mulets hut en overwegen om een stop te maken. De hut ligt op 3051 meter en is voor de meeste het startpunt van de toppoging. Ondanks dat mijn maag knort en we erg veel zin in een drankje hebben besluiten we toch door te rijden om niet in tijdsnood te komen. De gletsjertongen rijden fantastisch en er maakt zich voor het eerst een euforisch gevoel van me meester: het weer is geweldig evenals de poederafdalingen en we hebben zojuist in één dag de hoogste top in de Alpen bedwongen!
De gletsjer vlakt af en daar waar we eigenlijk steeds richting noorden hebben aangehouden buigen we nu af naar noord-oost. Het is iets voor drieën en we zitten op zo’n 2500 meter. Voordat we met de traverse richting middelstation van de Aiguille du Midi beginnen lassen we een pauze in. Ik heb het veel te warm en gebruik de gelegenheid om me van wat lagen te ontdoen. Na de laatste druppels uit mijn bidon geperst te hebben ga ik in het zonnetje liggen. Wat een verschil met enkele uren geleden. De pauze doet Rob niet goed, hij voelt zich zwaar klote en gaat over zijn nek.

We hebben iets te vroeg gejuicht, de traverse is killing voor boarders. Stukje glijden, prikken met je stokken dan weer steppen en vervolgens weer een stukje hiken. Dit proces wisselt continue. De zon heeft de sneeuw inmiddels erg zacht gemaakt en je zakt met hiken door de toplaag. Gesloopt bereiken we om 16.30 uur Aiguille du Midi lift op 2310 meter. Wolfgang was er al een tijdje op zijn ski’s. Drinken, veel drinken, cola en water wisselen zich af. Ik moet me bedwingen om niet te snel te drinken. We beginnen weer praatjes te krijgen en ook Rob kan weer lachen. Iedereen hangt aan de telefoon om onze vrouw, vriendin, de omgekeerde toermaatjes of de jarige mam te bellen. Tijdens de gondelrit naar Chamonix flitsen alle indrukken door mijn hoofd; dit neemt niemand ons af! Ik voel me een rijk mens.

Arjen, Ron en Lars wachten ons op en we beginnen met het uitwisselen van de belevenissen. Zij hebben nog een toffe nieuwe route in de Vallee Blanche gereden. Gelukkig kunnen we de schoenen wisselen die we achter in de auto hadden laten liggen, de topjes van mijn groten teen voel ik nog niet helemaal. We duiken gelijk Chamonix in: eten en bier, het leven kan zo simpel zijn. 
Terug in Belvedère duik ik vroeg mijn bed in en werk nog liters water weg. Ik ben om 05.30 uur klaar wakker en begin zachtjes mijn spullen te pakken. Tegen de tijd dat de rest wakker wordt neem ik afscheid. Op weg naar Nederland realiseer ik me dat dit de mooiste seizoensafsluiting is. Ik voel me voldaan en begin stiekem al plannen voor volgende expedities te maken…..   

Sjoerd Remmelink
Staatlich geprüfter Snowboardgids